„— Mówisz, że jestem bliski sercu hrabiny — wtrącił.
— I przekonam cię o tym.
—Ależ, mój drogi, ja temu nie przeczę... Sprowadziłem ciebie, abyśmy wspólnie wzięli się do dzieła. Jesteś młodszy, zatem silniejszy. Gdzie tobie udaje się, tam ja chybiam. 1 wszystko jest w porządku. Ja doprawdy nie mogę pojąć, skąd u ciebie te wszystkie skrupuły. Jeżeli działałeś w moim interesie, stokrotne dzięki. Jeżeli działałeś przeciwko mnie, no to ci odpłacę... I czy trzeba tu jakichś wyjaśnień
— Doprawdy, stryju...
— Jesteś dzieckiem, mój drogi. Twoja sytuacja jest znakomita jesteś parem Francji, księciem, dowódcą szwoleżerów, za sześć tygodni będziesz ministrem... Powinieneś być wyższy ponad te błahe sprawy. Powodzenie rozgrzesza, moje kochane dziecię. Wyobraź sobie... ja lubię przypowieści... Wyobraź więc sobie, że jesteśmy dwoma mułami z bajki... Ale co to Co to słychać
— To nic, stryju, proszę mówić dalej.
— To jednak coś... Słyszę karetę wjeżdżającą na dziedziniec.
— Mój stryju, nie przerywaj sobie, proszę cię. Rozmowa z tobą ważniejsza niż wszystko. Ja też lubię bajki.
— No, mój kochany, chciałem ci powiedzieć, że gdy będzie ci sie wiodło, nie spotkasz się z zarzutami, nie będziesz potrzebował lękać się gniewu zazdrosnych. Ale jak ci się potknie noca... ach, do diabła! Strzeż s;ę. wtedy wilk rzuca się na ciebie... Ale widzisz, dobrze mówiłem, słychać jakiś gwar w przedpokoju, zapewne przynoszą ci nominację... Dobrze musiała napracować się dla ciebie hrabina w alkowie.“(8)