„Autor zwrócił się do dyrektora Instytutu Juwenologii L. H. Suchariebskiego z następującą sprawą „Do rozwiązania problemów naukowych juwenologii potrzeba będzie bardzo długiego okresu czasu. Owoc tej pracy będą zbierały przyszłe pokolenia. Tak więc ludzie żyjący współcześnie mogą tylko zazdrościć swoim potomkom".
Czterysta lat życia — odparł dyrektor — to oczywiście sprawa dalekiej przyszłości. Ale o wieku, znacznie dłuższym od tego, który obecnie uważany jest za przeciętny, możemy mówić już dzisiaj. Człowiek, który od urodzenia prowadzi tryb życia całkowicie zgodny z zasadami higieny psychicznej, odpowiednich obciążeń fizycznych, higieny życia, pracy i odpoczynku, powinien żyć nie krócej, niż 150—200 lat. Takie są rezerwy sił witalnych naszego organizmu. W interesie każdego z nas leży właściwa realizacja tego potencjału.
Na czterdzieści lat przed otwarciem Instytutu Juwenologii wspaniały pisarz Michaił Zoszczenko opublikował książkę, która nosiła tytuł „Przywrócona młodość". Zoszczenko nie stawiał przed sobą wybitnie naukowych zadań, ale materiały, które zamieścił w swoim utworze, frapują po dzień dzisiejszy. Książka ta wywarła na autorze duże wrażenie i dlatego pozwolił on sobie zaproponować uwadze Czytelnika obszerny cytat z niej, ponieważ uważa, iż nawet ogólnie znane fakty wygrywają tylko wtedy, jeżeli przedstawia je taki mistrz, jakim był Michaił Zoszczenko.“(9)