„Czy warto żyć w iluzji
Powyższy katastroficznooptymistyczny scenariusz wydarzeń dla Polski wiele osób może uznać za fantazję autora. Czy jednak rzeczywiście taka prognoza jest mało prawdopodobna O tym przekonamy się, być może, wkrótce. Z drugiej strony trudno się dziwić racjonalnej rezerwie. Jest ona czymś znanym od wieków. Zawsze z niedowierzaniem stykali się z nią różni prorocy, mistycy, wieszcze. Z taką samą też rezerwą spotykają się dramatyczne raporty i prognozy współczesnych proroków, czyli futurologów i ekologów, widzących niebezpieczeństwa w sferze fizycznej czyli niszczeniu Natury i wizjonerów z kręgów religijnych, dopatrujących się zagrożeń w sferze moralnoduchowej.
Z drugiej strony traktując coś pochopnie, jako fantazję niemożliwą do spełnienia, często nie zdajemy sobie sprawy, że sami również żyjemy w świecie iluzji. A dzisiaj są nimi na przykład wiara w stabilność cywilizacji i dalszy jej rozwój, postęp, rozumiany najczęściej niestety prozaicznie, jako wyłącznie posiadanie coraz to większej ilości dóbr choć przecież zasoby Ziemi są ograniczone, żądanie wolności utożsamianej najczęściej z możliwością robienia tego, co się człowiekowi podoba, nie tylko w przyrodzie, ale też w odniesieniu do innych ludzi.“(16)