„osiągnąć urząd i sam zostać sołtysem, a z swej żony Heleny uczynić coś lepszego. Wszystko to było i stało w związku.
Gdy Moss wręczał napowrót grubą paczkę papierów, odezwał się żartobliwie, z oczami spuszczonemi ku ziemi — Przyjdź z nią pani kiedykolwiek! Nie mam nic przeciw temu, by ją nosić przy sobie, daje mi to uczucie posiadania czegoś w kieszeni, władania czemś! — I uśmiechał się przytem swemi smutnemi ustami.
Ten uśmiech — podziałał on na pannę dEspard swem nadzwyczajnem zbiedzeniem, sama znajdowała się w rozprzężeniu z powodu poprzednich wzruszeń i mogłaby w tej chwili rzucić się na pierś temu skórnochoremu człowiekowi i poklepać go. — Czem mogę służyć panom w zamian — spytała. Ale że nie byli oni właściwie kawalerami, nie umieli odpowiedzieć na to z niesłychaną subtelnością, więc pominęli to tylko, jakby jakie nic, tak, Moss zamruczał nawet ze zwykłą mu niezdatnością — To my winniśmy dziękować!
Później spotykała się panna dEspard z towarzyszami na niejedną dobrą pogawędkę, była wszak w guście mężczyzn, a panowie ze swej strony krzepili ją, sami o tem nie wiedząc. Pragnęła wywiedzieć się nieco o ranach Mossa na twarzy, ale on nie chciał o tem mówić, unikał tego — panna dEspard r.godziiaby się wykosztować dla niego na przeroz01.me leki, lecz on stronił od tego.“(7)