„Wreszcie zebranych przebiegł jakiś straszliwy dreszcz zabrano się do zbierania zabitych i rannych. Ale tłum ani myślał uciekać, a jeżeli nawet miał zamiar to uczynić, zdjął go wstyd, gdy ujrzał, jak ogromna jest jego liczebność.
Istotnie — zarówno bulwary, jak ulica i cale przedmieście Świętego Antoniego były jednym falującym, morzem ludzkim, a każda jego fala miała głowę, zaś każda głowa miała dwoje rozpłomienionych oczu i usta miotające pogróżki.
W jednej chwili w każdym oknie stanęli strzelcy, a nawet i w tych, które znajdowały się poza zasięgiem strzałów. Ilekroć na murach lub u wylotu strzelnic pojawił się żołnierz lub któryś z najemnych Szwajcarów, sto karabinów celowało do niego, a grad kul bił w kamienie, za którymi chronił się obrońca twierdzy.
Ale wkrótce ludziom znudziło się strzelać do niewzruszonych murów. Strzały szukały ceiu w ludzkich ciałach, chciano widzieć krew tryskającą pod kulami, a nie kurz, jakimi dymiły mury.
Każdy na swój sposób przemawiał dając rady tłumowi i wznosił okrzyki. . Dokoła mówcy wnet zbierało się koło słuchających, a kiedy się okazywało, że rada jest pozbawiona sensu, rozchodzono się. Jakiś cieśla radził zbudować katapultę, na podobieństwo starożytnych, rzymskich obłężniczych maszyn, by w ten sposób zrobić wyłom w murach Bastylii.“(6)