„Zmarszczył brwi.
—Inne... nie wiem.
— Kto to jest Bess
— Nie wiem. Ktoś, kogo mam słuchać... Zaczerpnąłem tchu. Zrób tu coś z takim.
Przyjrzałem mu się. Był zmęczony. Zmęczony i zbity z tropu. Ale trzymał się. On sam, być może, naprawdę nie pamiętał nic. Ale jego ciało, węzły nerwowe, neurony pamiętały trening facetów z „Trójki". Trzymał się. Kto wie, może właśnie dlatego.
Przyszło mi na myśl, że to niezbyt miłe, że tak się go czepiam. Nawet gdyby rzeczywiście wpadł komuś w łapy i gdyby ten ktoś postanowił z tego skorzystać, on nie mógł mieć z tym nic wspólnego. Tego byłem już prawie pewny. Prawie. Jedno małe słówko...
— Opowiedz mi, jak to było... Nie jesteś głodny
Zaprzeczył ruchem głowy. Barwny czub na szczycie kapuzy poruszył się, wydając cichy, nieprzyjemny szelest. . — Nie chce ci się pić
— Nie.
Poprawiłem się w fotelu. Sam miałem już dosyć. Spojrzałem na zegarek. Dochodziła trzecia godzina, od kiedy tu wszedłem.
— No to powiedz mi wszystko po kolei — powtórzyłem. — Wiesz już, że poleciałeś do gwiazd. Co robiłeś przedtem
— Pracowałem tutaj. Moim szefem był Bess. Nazywałem się tak, jak teraz.
— Miałeś rodzinę — przy tym pytaniu musiałem spuścić wzrok.
— Nie.
— Powiedz wszystko, co pamiętasz. Zastanawiał się. Niezbyt długo. ; “(10)